Ring is soms te klein voor Erik Cadée

Erik Cadée: de basis is beter en dat moet zich uitbetalen

Het is zomer 2006 en op de eerste dag van het nieuwe schooljaar kijkt een van de studenten verveeld om zich heen. ‘Wat doe ik hier’, vraagt Erik Cadée zich af. In de pauze heeft hij zijn antwoord klaar en laat de Brabander zijn studie fysiotherapie voor wat deze is. Hij gaat zich met hart en ziel op de sport te storten die hem lief is, het discuswerpen.

Dat Cadée talentvol is, staat dan al jaren buiten kijf. Tijdens het meerkampen in zijn pupillentijd blijkt zijn aanleg en krijgt het kogelstoten en discuswerpen gaandeweg steeds meer aandacht. Als hij bij zijn vereniging in Vught werptrainster Monique Kuenen tegen het lijf loopt, maakt de atleet, die dan landelijk inmiddels zijn mannetje staat, snelle vorderingen. De jongen, die op zijn tiende in de atletiek de sport vindt waarin hij zijn talent en energie kwijt kan, heeft in de moeder der sporten een bij hem passend onderdeel gevonden.

Onder de hoede van Kuenen ruikt Cadée voor het eerst aan het internationale werk. “Je weet dat je goed bent, maar of je dat kan volhouden in de latere categorieën, is de vraag”, kijkt Cadée terug op die tijd. Tijdens zijn eerste internationale toernooi, het Europees Jeugd Olympisch Festival (toen in 2001 nog EJOD geheten) schrikt de ranke atleet even als hij de concurrentie ontmoet. Hij laat zich er niet door van de wijs brengen en houdt de bredere en opzichtiger gespierde jongens allemaal achter zich, op één na. Met zilver en de les dat hij ook internationaal mee kan, is hij echter dik tevreden.

In eigen land pakt hij vervolgens twee jaar achtereen de nationale jongens A-titel met de discus en de kogel en in 2003 bevestigt hij nogmaals internationaal bij de top van zijn leeftijdsklasse te horen als hij zich in Tampere tot Europees juniorenkampioen bij het discuswerpen laat kronen. Die discus is hem inmiddels liever dan de kogel. “Ik heb er meer aanleg voor. Die schijf te zien vliegen na een goede worp, dat is een prachtig gevoel. Dat en iedere dag het uiterste uit jezelf halen, je grens op te zoeken, ook in de krachttraining.”, verhaalt Cadée enthousiast over de stiel die hem sinds 2006 uit de schoolbanken houdt.

“Als ik alles uit mijn sport wil halen, moet ik er ook volledig voor gaan”, motiveert Cadée zijn drastische stap om met zijn studie te stoppen. “Ik wil me later niet hoeven afvragen wat er zou zijn gebeurd als ik volledig voor de sport was gegaan.” Die motivatie, de morele en financiële steun van zijn ouders plus de wetenschap dat zijn coaches mogelijkheden zien, sterken in hem zijn overtuiging dat hij de goede weg is ingeslagen.

Bij senioren bereikt hij zijn eerste hoogtepunt als hij zich kwalificeert voor het WK 2007 in Osaka. “Nu sta ik al hier en ik ben nog niet eens op mijn best”, beseft hij in Japan. Cadée geniet er van deel uite maken van de imposante line-up (“de anderen zijn sterker, technisch beter”) maar weet wat hem te doen staat om ook in een dergelijk veld mee te kunnen doen. “Mijn sterke punt is het vermogen om mijn kracht over te brengen naar de worp. En mijn explosiviteit. Maar ik moet stabieler worden, meer rust in het werpen krijgen. Niet steeds bevestiging zoeken als het minder gaat, niet alleen op afstand letten, maar op de techniek.”

Hij werkt er momenteel hard aan, drie dagen in de week op Papendal met bondscoach Gert Damkat en onder anderen Rutger Smith. De rest van de week traint hij voor zichzelf en met Kuenen. Het uitgebreide programma moet hem verder vooruit helpen. “Het is lekker om intern op Papendal te zitten, dat geeft toch rust. Geen files of andere dingen die maar afleiden, je kunt je focussen op je sport.” Zo werkt de atleet toe naar zijn doelstellingen: zich verbeteren, het uiterste uit zichzelf halen en presteren op de grote toernooien. “Dat laatste stapsgewijs. Eerst wil ik me plaatsen, als ik er dan toch ben ook zo hoog mogelijk eindigen en uiteindelijk om de podiumplaatsen meedoen.”

Deze zomer, twee jaar na zijn besluit om de school voor de sport te verruilen, staan in Beijing de Olympische Spelen op het programma. De limiet ligt op 64,5 meter en dat betekent dat Cadée zijn persoonlijk record (62,88) zal moeten overtreffen. Hij heeft er wel vertrouwen in. “Vorig jaar was ik wisselvallig, nu ben ik stabieler. Ik heb het afgelopen jaar veel geïnvesteerd. Mijn knie is weer goed, ik heb drie dagen in de week op Papendal getraind met Gert en Rutger, ik ben sterker geworden en heb mijn techniek verbeterd. Mijn basis is dus beter en dat moet zich uitbetalen. “ 


Meer over Erik: 

Favoriete trainingsmuziek:
Pittige muziek met een bas, een beetje hardstyle jump. Clubmuziek eigenlijk. Als er maar een harde bas en een melodielijn in zit. En harde rock, dat mag ook.

Bijgelovig?
Nee, maar wel heb ik goede muziek nodig op de mp3-speler en in de auto naar de wedstrijd toe.

Zeker mee in de koffer naar de wedstrijd:
MP3-speler, laptop. En de werpschoenen gaan in de handbagage. Eigenlijk al het basic-spul, dat leer je snel genoeg als je aan internationale wedstrijden gaat meedoen.

Trots op:
Trots, trots… ik vind het wel mooi dat ik het nu al zo ver geschopt heb, terwijl ik er niet als één van de sterksten uitzie: ze denken bij wijze van spreken dat ik een hoogspringer ben en vervolgens gooi ik de discus verder.

Wie worden er bedankt, als hij een medaille wint:
Mijn ouders, die hebben me altijd gesteund in mijn keuzes. Monique Kuenen, die heeft me op het juiste spoor gezet en goed begeleid. En de bondscoach, Gert Damkat.

Maat schoenen:
47 2/3

Grote voorbeeld:
Lars Riedl, net iets meer dan Alekna. Imposante figuur, maar net als ik tengere benen. Hij gooit zo gemakkelijk en is vijf keer wereldkampioen geworden.

Hobby’s:
Muziek luisteren, auto rijden, auto’s

Mooiste vrouw/man:
Mijn vriendin

Kun je tegen je verlies:
Ja, wel als ik de oorzaak bij mezelf kan vinden. Als iemand anders beter is, maakt dat alleen uit als ik beter had gekund.

Favoriete boek:
Ik houd niet van boeken lezen. Wel lees ik graag het Top Gear magazine.

Favoriete film:
The Rock

http://www.atletiekunie.nl/index.php?page=920